Dizi takip ederken neden bazen hikaye seni içine çekmez?

Dizi izlerken bir bölümü açarsın, ama nedense kendini o dünyaya kaptıramazsın; ekran karşısında olsan da zihnin başka yere kayar, dikkatin dağılır. Vallahi herkes böyle anlar yaşar; bazen seninle ters düşen bir ritmi yakalayamaz hikaye. Abi ya, bazı diziler sadece olayları sıralıyor gibi gelir; karakterlerin yaşadıkları sanki sadece anlatmak için var. Ama anlamak çok farklı işte, hissedebilmek lazım. Nah, söz konusu olan sadece senin o ana odaklanmaman değil. Hikayenin kurgusu, diyalogların doğal olup olmaması, daha çok seni içine çekip çekmemesi üzerinde etkili. İnsan ister istemez şunu soruyor: "Bu karakter neden böyle davranıyor?", "Burada ne anlatılmak isteniyor?" gibi şeyler. O sorular cevapsız kalıyorsa, senin ruhun hikayeye yüz vermiyor demektir. Doğal olmayan bir anlatım, yapmacık diyaloglar ya da klişe sahneler seni soğutur. Zaten izlerken bir bağ kuramadığında, olaylar seni sarmadığı zaman, işte o zaman dizi sadece bir görsel şovdan ibaret kalıyor. Çok tuhaf geldiğinde, insanın kendini hikayenin içinde değil de dışarıda bir gözlemci gibi hissetmesi an meselesi. Oysa iyi bir hikaye, seni hissettirmeli, karakterlerle beraber istediğin yere götürmeli. Bu herkesin beklentisi değil belki ama,ya ben o duyguyu arıyorum dersen, gördüğün dizilerde o duyguyu bulamazsan da can sıkıcı oluyor tabi. Bir de var ki, bazen dizi senden değil, sen diziden beklediğin şeyden kaynaklanıyor. Çok beklersin, yüksek standart koyarsın ama yapımcı o çizgiye uymuyor. İşte bu da izleme motivasyonunu kırıyor. Sonra başka bir diziye geçerken, "Acaba bu sefer neden kafama yatsın?" diye düşünürsün. Kısaca, hikaye seni içine çekmiyor olabilir çünkü anlattığıyla duygunu eşleştiremiyorsun. Hikaye akışındaki kopukluk, karakterlerin etkisizliği veya yapay anlatım sonucu kalbine dokunamaması gibi nedenler oluyor. Bu yüzden bazen izlemek istediğin şeye ara vermek, farklı türler denemek fena fikir değil. Belki de o aralar kendi ruhunla daha uyumlu hikayeler arıyor beynin. İnsan sinemadan, diziden keyif almayı, kendinden bir parça bulmayı bekliyor. Doğru olan da bu bence. Yoksa hikayeler sadece zaman harcamaktan başka bir işe yaramaz. Neye rastladığın, nasıl hissettiğin önemli. O yüzden, dizi izlerken aylak kafayla değil, azıcık ruhunu koy, gör bakalım ne değişiyor. Bazen tam tersi olur; en beklemediğin yerde, sıradan görünen bir sahne seni dibi dibe çekiverir. İşte o an, hikaye gerçekten işe yaramış demektir. Taşlar yerine oturmuştur. Küçük detaylarda kendini yakalarsın. Onun için mən hikayeden kopmanın, aslında bir anlamda senin o anki haliyle, beklentinle ve o yapımla bir sınav gibi olduğunu düşünüyorsam. Sana uygun olanı bulduğun anda, dizi seninle konuşmaya başlar, hissettirir, derinlik verir. Sen fark etmezsin ama o büyü başlar. Şaka değil yani, bazen en basit diyalogda ya da sessizlikte bile yakalayabileceğin bir büyü. Yani dizi izlemenin tadı, sadece olaylara değil, o ruh halinin o hikayeye yansımasına kalır. İşte bu yüzden kapanırken söyleyeyim: Hikaye seni içine çekmediğinde kendini suçlama, bazen hikaye sana dokunmak için başka bir anı, başka bir hali bekliyor demektir.