Gündemden Kaçarken Kendi Hikayemizi Nasıl Yazabiliriz?

Düşünsenize, gündemin karmaşası içinde bir an durup etrafınıza bakıyorsunuz. Haberler, tartışmalar, kargaşalar... Hepsi bir anda beyninizin içinde çalkalanıyor. Abi ya, bazen ardı arkası kesilmeyen bu telaşın içinde kaybolmak işten bile değil. Peki ya bu çatışmaların arasında kendi hayatımızın hikayesini nasıl yazacağız? Bir şeyler anlatmak, anlamak veya anlamlandırmak mümkün mü? Mesela bugün, sıradan bir sokakta gördüğünüz yaşlı amca... Kim bilir kaç gündemi atlatmış, kaç hikaye saklıyor gözlerinde? Belki de en önemli haberler, en derin yaşanmışlıklar bu sessiz yüzlerde yansıyordur.

Bazı anlar olur ya, içinden yalnızca durup dinlemek geçer. Gözlem yapmak, olmamış şeyler yaratmak değil; gerçekten olanı fark etmek. Gündem ne kadar karmaşık olursa olsun, o karmaşanın içinde saklı insan detayları vardır. Mesela, geçenlerde sabahın erken saatlerinde bir kahve dükkanında tanık olduğum konuşma... İki kişi, sessiz kelimelerle donuk hayatlarını anlattılar. Hepimiz farklı ama benzer derdimizin varlığından bahsettiler. İşte, kendi içsel gündemimizi bu küçük anlarda keşfetmek mümkün olabilir.

Karışıklık içinde kaybolmak mı? Hiç gerek yok. Herkes bir şeyler anlatıyor, ama kimin sesi aslında kendi hayatını doğru yansıtıyor, düşünmek lazım. Kim bilir, belki de gündem bizden daha hızlı, biz o gündeme yetişmek için yoruluyoruz. Ama bazen durmak gerek, gözlerinizi kapatın; iç sesinizi dinleyin. Abicim, vallahi billahi bu yöntem hiç fena değil. Böyle anlarda bir sayfa açsanız, sadece kendi hikayenizi yazsanız, nasıl olurdu?

Şaşırtıcıdır ki, küçük anlarda kaybolmak bazen büyük anlamlar taşıyor. Günlük telaşta unuttuğumuz kendimize ait kesitleri bulmak... Sanki hayat, her an bir romanın bölümü gibi. Ve biz okuyucudan çok, aynada sürekli değişen kahramanız ya. Gündemin gürültüsünden biraz uzaklaşıp, kendi sesimizi yorumlamamız lazım. Tabii, kolay değil; günlük gerçekler çoğu zaman karmaşık ve döngüsel. Ama dinlemek, izlemek, sorgulamak... Belki de bunlar, doğru kelimeleri bulmak için ilk küçük adımlar.

Bir de düşündüğünüzde, meseleyi açık açık konuşan, rahatça kendini ifade eden insan sayısı çok az. Toplumda genellikle susmak ya da hızlıca özetlemek daha baskın. Ama bu eleştiriler, olaylar, haberler arasında, gerçek anlamda kendimizi ve çevremizi anlamak için davası gerekmiyor. Kendi küçük gündemimizin farkına varmak, belki de büyük karmaşayı daha az yorucu hale getirmenin yolu. Bir an durup düşündüğümüzde, haydi bakalım diyoruz, "Acaba benim bugün hikayem neydi?"

Sonra tekrar karmaşaya döner gibi yapıyoruz; ama farklı bir gözle bakıyoruz her şeye. Hikayeler birikiyor, yaşanmışlıklar dokunuyor insana. Kendi kendiyle sohbet eder gibi, kim bilir daha neler anlatılır. Gündem böyle; gelip geçici, ama biz yazdıkça, anlattıkça kalıcı olabiliyoruz bir nebze. Tekrar etmek gerekirse, hayatınızın sesini duymazsanız, dışardaki seslerin sizi esir aldığı anlar çoğalır. Hadi bakalım; içimizdeki küçük hikayeyi bulup yazmaya bir adım atsa da, yaşam daha anlamlı olsa...