- Konbuyu başlatan
- #1
- Katılım
- 1 Şub 2026
- Mesajlar
- 32
Abi ya, yeni bir fikirle geliyorsun ve her şey bir anda karışıyor. İnsan bazen diyor ki, 'Tamam, bu iş tamam, yapacağım,' sonra bir bakıyorsun, ağırlık var sanki omuzlarında. Risk almak dedikleri bu işte en zor olan da bu sanki. Tam karar verirken bir şey çıkıyor karşıma, hemen dur diyorum kendime. Ama yok, devam et dediğin anda, işte o an başlıyor asıl mücadele.
Yıllar var ki izliyorum; cesaret edemeyenler kazanamazmış, diyorlar. Haklı da aynı zamanda. Cesaret dediğin sadece laf değil, tam anlamıyla için yanıp tutuşması lazım. Yoksa ne anlamı var ki? Düşün bakalım, o an geliyor, ya kazanırsın ya kaybedersin diye... Ama dur, orada kal kalamazsın zaten. İster istemez devam etmek zorundasın.
Kafanda deli sorular uçuşuyor, 'Acaba yanlış mı yapıyorum?', 'Ya başarısız olursam?' Bu düşünceler seni durdurmak için sabırsızlanıyor. Guilty pleasure gibi bir şey bu, bilip bilmeden kendini yiyip bitirmek. Ama kim başarıyı kolay elde etti ki? Herkesin uykusunu bölen o fırtınalı gece var, unutma.
Bir de var ya, etrafın dolu dolu yorumlarla... 'Sen mi yapacaksın o işi?', 'Kimsenin aklına gelmemiş o fikri kim tutar ki?' Abi, bırak o yorumları. Kafayı yeme, herkes delilik derecesinde şüpheyle bakar yeniye. Onların umursamaması lazım seni, sen kendi yolunda yürürsen, sonunda göreceksin ışığı.
Vallahi billahi bazen en iyi fikirler en kötü zamanlarda gelir. Bu da ayrı bir ironi. Sakin düşünmeye başla, derim. Hızlı kararlar mı? Çok riskli. Ama abartmaya da gerek yok, biraz düşüneceksin, ama unutma, tereddüt fazla olmasın. Çünkü o tereddüt seni öldürür.
Abi, bazen en büyük engel kendi kafamızda. İçimizdeki sesler o kadar yüksek ki, başka hiç kimsenin sesi duyulmuyor. Hepsi bir arada bağırıyor, dur, korkma, yapma, zarar görürsün... Halbuki dış dünyaya kanını kaynatmak başka; kendi içine dönüp güvenmek başka. İşte tam burası zor olan.
Sonuç olarak, yeni fikirlerin peşinden gitmek, çok da göründüğü kadar kolay değil. Yalnızca cesaret etmek yetmiyor, aynı zamanda kafanı toparlayıp doğru zamanda doğru hamleyi yapmak lazım. Herkes yapamaz bunu, abi. Sen yaparsan zaten gerisi gelir. Durma, devam et, cesaret et, çünkü başka yolu da yok...
Yıllar var ki izliyorum; cesaret edemeyenler kazanamazmış, diyorlar. Haklı da aynı zamanda. Cesaret dediğin sadece laf değil, tam anlamıyla için yanıp tutuşması lazım. Yoksa ne anlamı var ki? Düşün bakalım, o an geliyor, ya kazanırsın ya kaybedersin diye... Ama dur, orada kal kalamazsın zaten. İster istemez devam etmek zorundasın.
Kafanda deli sorular uçuşuyor, 'Acaba yanlış mı yapıyorum?', 'Ya başarısız olursam?' Bu düşünceler seni durdurmak için sabırsızlanıyor. Guilty pleasure gibi bir şey bu, bilip bilmeden kendini yiyip bitirmek. Ama kim başarıyı kolay elde etti ki? Herkesin uykusunu bölen o fırtınalı gece var, unutma.
Bir de var ya, etrafın dolu dolu yorumlarla... 'Sen mi yapacaksın o işi?', 'Kimsenin aklına gelmemiş o fikri kim tutar ki?' Abi, bırak o yorumları. Kafayı yeme, herkes delilik derecesinde şüpheyle bakar yeniye. Onların umursamaması lazım seni, sen kendi yolunda yürürsen, sonunda göreceksin ışığı.
Vallahi billahi bazen en iyi fikirler en kötü zamanlarda gelir. Bu da ayrı bir ironi. Sakin düşünmeye başla, derim. Hızlı kararlar mı? Çok riskli. Ama abartmaya da gerek yok, biraz düşüneceksin, ama unutma, tereddüt fazla olmasın. Çünkü o tereddüt seni öldürür.
Abi, bazen en büyük engel kendi kafamızda. İçimizdeki sesler o kadar yüksek ki, başka hiç kimsenin sesi duyulmuyor. Hepsi bir arada bağırıyor, dur, korkma, yapma, zarar görürsün... Halbuki dış dünyaya kanını kaynatmak başka; kendi içine dönüp güvenmek başka. İşte tam burası zor olan.
Sonuç olarak, yeni fikirlerin peşinden gitmek, çok da göründüğü kadar kolay değil. Yalnızca cesaret etmek yetmiyor, aynı zamanda kafanı toparlayıp doğru zamanda doğru hamleyi yapmak lazım. Herkes yapamaz bunu, abi. Sen yaparsan zaten gerisi gelir. Durma, devam et, cesaret et, çünkü başka yolu da yok...
