Yeni Fikirlerin Peşinden Koşarken Karşılaşılan Vardiyalar

Sabah uyanır uyanmaz zihninde bir kıvılcım belirir, tam da beklenmedik anda; biri size rastgele bir soruyla yaklaşıyor, bu, yeni bir fikrin köpürmeye başlamasından farksızdır. İşte o an, sanki kabın içine bir damla mürekkep bırakmışsınız da etrafı yavaş yavaş sarmaya başlıyor gibi—birdenbire ne zaman, nasıl başladı bilemediğiniz bir serüven başlıyor. Bu yolun başında, bazen neyin peşinde olduğunuzu anlamak zor; eksik bir şeyler var ama ne? İşte o belirsizliğin içinde gezinirken, bir yandan da sizi sürükleyen bir merak, ortadan kaybolmuyor.

Zaman zaman karşılaşılan engeller ise değişik bir tat bırakıyor. Giysi dolabının en az kullanılan köşesinde unutulmuş o eski gömleği çıkarır gibi, bazen fikirler de öylece tozlanmaya bırakılır. Neden peki? Çünkü fikirler yalnızca orada durmaz; onları şekillendirmek, beslemek gerekiyor. Ancak buda her zaman kolay olmuyor. Denize atılan bir taş misali, dalgalar uzaklardan gelip tekrar yakaya vuruyor ama taş hep orada: yeni bir şeyler yaratmaya dair inatçı bir cesaret.

Girişimcinin ruh hali de bu dalgalanmayı yansıtıyor. İnişli çıkışlı duygularla kalp atışı hızlanıyor. Kimi zaman abartısız, sade ve net başlangıçlar insanı kendini yola daha yakın hissettiriyor. “Ne yani, gerçekten olur mu?” diye soran iç ses duyuluyor sık sık. Vallahi, bazen olabilir ama bazen olmayabilir de; sonuçta tamamlanmak üzere olan bir hikaye değil, hâlâ yazılmakta olan bir masal bu. Kendi çapında bir mücadele ve aynı zamanda bir tatmin.

Bir düşünün; sabırla işlenmiş bir taş gibi, sabırla beklenen fikirler patladığında, ortaya öyle çizgiler çıkıyor ki, sormayın gitsin. Karmaşık, bazen anlaşılmaz ve aynı anda büyüleyici. İşte orada bir işaret var mı yok mu kestirmek güç. Bazen ilk defa yapılmaya çalışılan işler, bilinmedik yolların ilk adımları oluyor. Akıl ve kalp arasında kalın çizgiler çekiliyor, bazen birlikte oynuyorlar; kimi zaman ayrı destinasyonlarda yol alıyorlar...

O yüzden diyorum ki, kendi yolunuzu çizerken başkalarının tarifine fazla takılmayın. Yürürken bile yolu değiştirmekten çekinmeyin. Sonrası gelsin, bi’ bakarsınız ters köşe yapmışsınız ve yepyeni bir masal anlatılıyor. En önemlisi, o anın değerini bilmek; çünkü girişimin can damarı heyecandır, bilinmezliktir, kıpırtıdır. Hem o kıpırtıyı bastırmak mümkün müdür hiç? Pek sanmam, bir siyah mürekkep gibi yayıyor her köşeye. Ve işte bu yüzden eveet—yeni fikirlerin peşinde koştururken bazen yorulur, bazen mutluluğun dibine vurursunuz. Abi doğru söyleyeyim, vallahi billahi bu süreç öyle gizemli ki, ancak yaşanarak anlaşılır...